Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Hoop voor de wereld - wij allen horen hen spreken in onze eigen taal

Het werkelijke stilstaan bij het Pinksterfeest was op zondag 5 juni, zo gevierd in alle erediensten; de dóórwerking ervan is eeuwig.

Een levenskunst is het, vind ik, om te leren omgaan met alle verschillen die er zijn. In het extreme zie ik dat het ene land het andere niet verdraagt, met ellende en oorlog tot gevolg - Oekraïne. En dat het ene land het andere niet vertrouwt, met langdurige spanningen en muren als resultaat - Jeruzalem. Of dat buren zo verschillend zijn in hun manier van leven dat contact niet meer mogelijk is.

Het is beloftevol dat de kerk in dat wereldgedruis Pinksteren viert. In het Pinksterverhaal (Handelingen 2) wordt verteld van de velen die bijeen zijn en elkaar daar in hun eigen taal verstaan: ‘Wij allen horen hen in onze eigen taal spreken over Gods grote daden’. De verschillende talen zijn geen barrière om te horen van God en om anderen te horen spreken. Het is zó hoopvol wat daar wordt verhaald: mensen die over hun verschil heen, elkaar verstaan en dat verbinden met hoe God aanwezig is. Elk mens, zoals die is en in de taal die hij of zij spreekt, verbonden met de ander in Gods naam.

Geloof heeft te maken met het diepste van mezelf, met het vertrouwen in de levende God die schept en herschept, met zingeving en dragende kracht van mijn bestaan, met hoop die ik heb naar de toekomst. In nabijheid van mensen en God. Bij mijzelf - en anderen - merk ik kwetsbaarheid daarin als je beseft dat elk mens op een eigen wijze gelooft. Als een ander ‘anders’ gelooft, wat geloof ik zelf dan? Kan ik de ander verstaan en word ik zelf verstaan? Verdraagt mijn geloof het dat de ander een andere weg inslaat met God en de mensen?

Tegelijk geeft het me kracht, het geloof van de ander te zien als een samen staan in de stroom van liefde en kracht die elk mens van God ontvangt.

De lutherse kerk geeft mij de bevrijdende en uitdagende gedachte van de gemeenschap, waarin ieder mens op eigen wijze voor God staat. En ieder, zoals gekend door God, op die manier ook méns is.

Verschil in leven en geloven ligt ingebed in de traditie van de gemeente. Hoe ik daarin sta en hoe wij allen - verbonden en één met God - dat vieren in de liturgie met woord en muziek. Zo begeven we ons in de stroom van liefde en kracht die met Pinksteren op gang komt. En dus blijft duren!

Het omgaan met verschillen is een uitdaging en blijft oefenen. Ook in de kerk. Daar komt de uitdrukking waarschijnlijk vandaan dat de kerk ‘een oefenplaats voor het geloof’ wordt genoemd. De belofte ligt in de eigen wijze waarop elk mens zich kan begeven in Gods stroom. En dat ik de ander - wederzijds - weer leer te verstaan in de eigen taal en geloofsbeleving. Als dat kan in een kleine kerkelijke gemeente, dan is dat waarachtig hoopvol voor de hele wereld.

Was deze informatie zinvol?
We hebben je feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we je contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)