Kersten Storch, predikant-geestelijk verzorger van de Wartburg (Utrecht)
Voorloper
Een Komen is er, jouw Komen
dat alles doortrekt: alle leed
en de verwachting der mensen en de
kansen gemist en de tranen nog niet
gewist uit onze ogen en het lachen
van kinderen en het wanhopig haast
uitzien naar licht en naar de
opklaring van onze gedachten tot
gemeenschappelijk verstaan. Jouw Komen.
Wij zijn de Sancta Parens, van jouw
Komen de heilige schoot; aan ons de
weeën, het scheppen van doorgang,
aan ons de wacht, wij toch
van jouw Komen de zin en
de weg en de doorgang, in ons leed
alle dagen gevuld en geslecht
alle heuvels. Voorloper, wij, in ons
zoeken en in ons luid roepen
in de woestijn van bestaan. Wij gaan
zwanger van Jou: in goed
en in kwaad, in onwil en wil;
en in de onverwacht tedere bloei
van ons hart banen wij doorgang
voor Jou. Wanneer kom Je aan?
Wanneer is het genoeg en kunnen
wij zeggen 'Volbracht'? Nog is donker
de winter; nog heerst de nacht en
is geen lente in zicht.
Dat wij
dragen Jouw Komen,
dat wij onophoudelijk uitzien
zij ons genoeg.
Uit: Herman Andriessen, Teksten op weg naar Kerstmis
Kerstmis... er is een 'Komen'. Een aankomst die niet met trompetgeschal begint, maar met een stille adem in de nacht. Een Komen dat niet alleen buiten ons gebeurt – in een stal, onder sterrenlicht – maar die door alles heen trekt: door verdriet en vreugde, door gemis en verlangen, door onze hoop en onze onmacht heen. Het gedicht van Herman Andriessen noemt het: 'Jouw Komen dat alles doortrekt.'
Je zou het ook het geheim van Kerst kunnen noemen: het Licht komt niet pas wanneer alles klaar en goed is, maar juist midden in onze onafheid, onze gebrokenheid, onze kwetsbaarheid. Wij zijn, zegt het gedicht, de Sancta Parens – de heilige schoot waarin dit 'Komen' gestalte krijgt. Wij dragen het in ons. Het is in ons gelegd. In onze onrust, in onze vragen, in onze liefde die soms wankelt en dan weer plotseling opbloeit. In ieder van ons leeft iets wat wacht om geboren te worden: een kiem van goedheid, een vonk van geloof, een tere hoop die zich niet laat doven door het donker van de wereld.
Misschien herkennen we ons in dat wachten.
Nog is het winter. Nog heerst de nacht. Nog is er zoveel dat niet voltooid is – in onszelf, in de wereld, in de mensen om ons heen. We zien het lijden, het onbegrip, de honger naar vrede, de verdeeldheid. En toch, te midden van dat alles vieren wij Kerst, horen wij van: Er is een Komen. Niet van macht, maar van zachtmoedigheid. Niet van veroordeling, maar van nabijheid. God komt niet als antwoord op al onze vragen, maar als aanwezigheid in ons zoeken.
Dat maakt Kerst tot een oefening in vertrouwen. Niet wachten tot de wereld goed genoeg is, maar durven geloven dat het Licht zich een weg baant, ook door ons. Dat wij, in onze gebrokenheid, dragers mogen zijn van dat Komen – voorlopers van een menswording die nog gaande is.
Misschien is dat wat bedoeld wordt met: 'Dat wij dragen Jouw Komen, dat wij onophoudelijk uitzien, zij ons genoeg.' Dat het genoeg mag zijn om te hopen. Om te blijven uitzien, ook als het nog donker is. Om te blijven geloven dat onze kleine daden – een woord van troost, een hand die helpt, een blik vol begrip – dragers zijn van dat Licht dat zich wil openbaren.
Zo wordt Kerst een uitnodiging om niet slechts toeschouwers te zijn, maar mededragers van het wonder. Om in stilte ruimte te scheppen, in ons hart, in onze huizen, in onze wereld. Want telkens wanneer wij een doorgang maken voor het Licht – door vergeving, door liefde, door eenvoudig goed te doen – wordt opnieuw iets geboren van dat grote Komen dat ons allen doortrekt.
En misschien is dat genoeg: te weten dat het Licht onderweg is; daarop te blijven vertrouwen.
Ik wens ons allen een gezegend kerstfeest, vol van Licht.
