Protestantse Kerk
Doorgaan naar hoofdinhoud

Slavernij - Deel van het schuldig verleden

De Raad van Kerken presenteert vandaag de ‘Verklaring over het slavernijverleden’. Het moderamen van de generale synode reageert op deze verklaring.

De tekstvan de verklaring van de Raad van Kerken geeft een verantwoording vanuit de kerken aan de nazaten van de mensen die ooit als slaven werden verhandeld en als slaven moesten werken.Het moderamen van de generale synode reageert hierop:

Vandaag op 12 juni is er vanuit de Raad van Kerken een verantwoording van het slavernijverleden gepresenteerd. Als één van de lidkerken van de Raad onderschrijven we als Protestantse Kerk deze verantwoording van harte en vestigen wij er graag de aandacht op. In de verantwoording wordt gesteld dat we, als het om het slavernijverleden gaat,  ons als kerken ‘deel weten van dit schuldig verleden’.

Er is alle reden om dit ook als Protestantse Kerk te belijden. De slavernij is een deel van onze collectieve nationale geschiedenis, en als Protestantse Kerk zijn, maken we daar door de kerken die in ons verenigd zijn deel van uit. Zeker, er zijn vanuit de kerken kritische stemmen geweest, die op de onwaardigheid van de slavernij hebben gewezen. Dat neemt niet weg dat door christenen in deze vaak is gezwegen en dat de kerken, om wat voor reden dan ook, niet tijdig een duidelijk ‘nee’ hebben laten horen tegen de slavenhandel en de slavernij. Ook moet helaas worden vastgesteld dat door velen, waaronder leden van de kerk, is meegeprofiteerd aan de winst die gemaakt is met de slavenhandel, hetzij direct, hetzij indirect. Met spijt en schaamte moet worden uitgesproken dat dit alles deel is van ons verleden als kerken.

Wij onderkennen met de verantwoording dat het verleden voor velen nog nadrukkelijk nawerkt. Veel nazaten van mensen die als slaven werden verhandeld en als slaven moesten leven, maar ook anderen die onderdeel zijn geweest van een cultuur van slavernij, dragen de pijn mee zich tweederangs mensen te voelen. Zij hebben ook binnen de christelijke gemeente vaak het gevoel gekregen dat er geen volwaardige plaats is voor hun eigen taal, cultuur en gewoonten. Expliciet of impliciet is hen te verstaan gegeven zich te moeten aanpassen aan de taal, cultuur en gewoonten van de ‘blanke’ christenen. Dat heeft hen soms op afstand gezet van God, die zozeer ‘wit’ werd voorgesteld, dat een intiem contact werd bemoeilijkt. Dat alles gaat in tegen het evangelie en kan de toets van het christelijk geloof niet doorstaan. 

Algemene woorden helpen weinig. Wat nodig is, ook 150 jaar na afschaffing van de slavernij, is openheid en verzoening tussen broeders en zusters. We zijn immers leden van het wereldwijde lichaam van Christus, in wie wij elkaar begroeten als broeders en zusters in Jezus’ naam. Wij roepen op om binnen onze geloofsgemeenschappen met leden die het verleden van de slavernij met zich meedragen, deze pijn in een sfeer van openheid aan de orde te stellen. Ook willen we ons openstellen in de contacten met gemeenten en kerken waar de pijn van het verleden nog actueel is, om te komen tot ontmoeting, eerlijkheid en verzoening, tot genezing zowel van nazaten van slachtoffers als nazaten van daders.

Met de verantwoording ‘hopen we op een gezamenlijke inzet voor de samenleving, omdat we ons realiseren dat ook vandaag de dag gelijkwaardigheid van mensen allerminst vanzelfsprekend is en iedere keer weer ontdekt, verworven en verdedigd zal moeten worden.’

Namens het moderamen van de generale synode van de Protestantse Kerk in Nederland

dr. A.J. Plaisier, scriba

De tekst van de verklaring van de ‘Verklaring over het slavernijverleden’. 
Was deze informatie zinvol?
We hebben uw feedback ontvangen, dankuwel!

Om deze pagina verder te verbeteren zijn wij benieuwd waarom u deze pagina wel of niet zinvol vond. U kunt ons helpen door de onderstaande vragen in te vullen.

Mogen we je contactgegevens voor eventuele verdere vragen? (niet verplicht)