Vanuit de overtuiging dat mensen geliefd zijn en ertoe doen, kan de kerkelijke gemeenschap sterk staan en naar elkaar omkijken. Hanna Wapenaar (1989): "Ik verlang ernaar dat de kerk dat uitstraalt en dat mensen dat ook zo ervaren."
- vrijwilligerswerk voor de gemeenschap van Taizé
- hbo-studie Theologie (Windesheim)
- achtereenvolgens uitgezonden medewerker voor Kerk in Actie in Zuid-Afrika (3 jaar), straatpastor in Amsterdam (7 jaar) en sinds januari 2025 ouderling-kerkelijk werker met predikantstaken op Ameland, 50% voor pioniersplek De Plaats
Hoe ervaar je je roeping?
"Dat ik mag ontvangen wat er op mijn pad komt. Welke weg mag ik gaan? Daarbij probeer ik te onderscheiden of iets van God komt of mijn eigen wil of invulling is. Er komt geen stem uit een wolk die me een bepaalde kant op stuurt. Mijn diepste verlangen is om te volgen, een instrument zijn van Gods liefde en vrede naar de mensen om me heen. Ik heb me steeds overgegeven aan wat op mijn pad kwam. Als ik terugkijk kan ik zien dat het klopte."
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
"Dat ik me blijf openstellen voor de ander/Ander. Wat heb ik voor ogen en wie wordt hier beter van? Wil ik God ermee groter maken of is het mijn eigen idee? Ik wil daarover in gesprek blijven met mensen. Daarom zoek ik bewust naar mogelijkheden om anderen te horen, ook mensen met een andere achtergrond dan ik. Daarnaast heb ik hobby’s nodig, zoals zingen en viool spelen. En bij vlagen teken ik, of bouw met LEGO. Ik wil wel altijd iets creëren."
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
"In mijn werk als straatpastor ben ik overspannen geraakt. Ik trok het niet meer. Mensen zakken weg in het systeem en mijn ruggensteun brokkelde af. Daarom ben ik de drukke stad uitgegaan. Op Ameland, dichter bij de natuur, geniet ik enorm van de rust die dat brengt, juist ook naast het werk en de volle agenda van het kerk- en pionierswerk. Hier gaat het meer om de lange adem, om vragen die tijd mogen krijgen. Ik hoef hier niet altijd 'aan' te staan."
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
"Ik vind het heerlijk om op maandagochtend de liturgie voor de volgende zondag te maken. Het is een enorm geschenk om met het Woord en met muziek bezig te zijn. De rode draad door de dienst heen gaat dan de hele week met me mee, met het hoogtepunt op de zondagochtend. Ik vind het mooi als kerkgangers die rode draad ook ontdekken en zich daardoor meegenomen voelen in de dienst. Verder werk ik graag met groepen. Het is fijn om die in beweging te krijgen. Dat lukte bijvoorbeeld heel goed bij de startzondag rond het thema 'beweging'. Het proces in de groep was heel bijzonder, en de kerkdienst op die zondag was een hoogtepunt."
Welke scholing heb je voor het laatst gevolgd?
"Vorig jaar volgde ik de cursus HoLi (Homiletiek en Liturgie) om mijn sacramentsbevoegdheid en preekconsent te verkrijgen. Het mentoraat (beginnend predikanten worden in het eerste jaar van hun gemeentewerk begeleid door een mentor, red.) heb ik net afgerond. Nu ben ik bezig met de primaire nascholing."
Merk je in je werk dat Christus mensen in beweging zet?
"De beweging die begon op startzondag is nog gaande. Net na de startzondag organiseerden we een avond over de jaarcijfers. Dorre materie, maar de opkomst was hoger dan ooit en de sfeer was goed. We hebben op die avond de oogst van de startzondag gebundeld: wat nemen we mee en wat zijn aandachtspunten voor het komende jaar? Ik hoop dat mensen ervaren dat ze bij een gemeenschap horen. Dat we met elkaar zichtbaar maken dat er naar je omgekeken wordt."
Welk boek, welke film of welke podcast raad je collega’s aan?
"Momenteel lees ik het boek van Tish Warren: Voed de vlam. Veerkracht voor de vermoeide ziel. Het is een groot goed dat we in een samenleving leven waarin iedereen z'n stem kan laten horen en misstanden besproken kunnen worden. Tegelijkertijd merk ik dat het continu 'moeten' hebben van een mening ook veeleisend kan zijn. Van die constante druk word ik ook wel verdrietig. Want als iedereen begint te praten of te schreeuwen, wie luistert er dan nog? Soms brengt het juist rust om iets even te laten voor wat het is, zonder er meteen een oordeel over te hoeven vellen."
Is er een bijbeltekst die met je meegaat?
"Dat is Jesaja 6:1, 'Sta op en schitter.' Die tekst gaat al heel lang met mij mee. Eerst had ik moeite met deze tekst omdat ik bang was dat mensen zouden denken dat ik iets doe om er zelf groter van te worden: kijk mij eens. Door met die tekst bezig te gaan voor de adventskalender van de Protestantse Kerk ontdekte ik dat schitteren vooral reflecteren is. Het gaat niet om mijn licht, maar om mijn verlangen om God zichtbaar te maken en zijn liefde te laten zien. Dat was zo'n eyeopener voor mezelf. Ik wil Gods licht doen schitteren."
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
"Dat ze een ontmoetingsplek mag zijn. Vanuit Zuid-Afrika heb ik meegenomen dat Jezus kwam om overvloedig leven te geven aan iedereen, niemand uitgezonderd. Ik verlang ernaar dat de kerk dat uitstraalt en dat mensen dat ook zo ervaren. Dat ze mogen zijn wie ze zijn, dat ze geliefd zijn en ertoe doen. Vanuit die overtuiging kunnen we als gemeenschap sterk staan: we kijken naar elkaar om, we leven met elkaar mee, we voeden elkaar, we zoeken naar hoe God met mensen onderweg wil zijn."
Foto: Daniël Kraan
