Verdieping

In deze adventsbrief schrijft Kees van Ekris over de schoonheid van de christelijke traditie en haar vormen. Geïnspireerd door een essay van de Duitse predikant Justus Geilhufe, mijmert hij over hoe de adventstraditie ons naar de essentie trekt van waarom we kerk zijn. Hij pleit voor een kerk die dicht bij haar eigen vormen blijft en vanuit zelfbewustzijn en rust voorgaat – niet in show en opgeblazenheid, maar in eerlijkheid. Een kerk die zich verzamelt rond het Kind in de voerbak en daardoor barmhartig in de wereld staat.

Ds. Kees van Ekris

scriba generale synode

Als interim-directeur van Youth for Christ ziet Ard-Jan Gijsbertsen (1969) dat God bezig is met de jonge generatie: jongeren staan open voor geloof en nemen elkaar mee. Dat geeft hem veel hoop voor de kerk. “De heilige Geest is echt aan het werk.” 

Bij de marine moest hij zichzelf opnieuw uitvinden. Johan Trouwborst (1970) ontdekte daar dat hij als geestelijk verzorger vooral zichzelf moet zijn. “De weg naar de ander begint bij mij, ik moet zélf tevoorschijn komen.”  

In zijn eerste collegiale brief als scriba deelt Kees van Ekris zijn visie op de kerk en zijn rol. Geïnspireerd door Etty Hillesum hoopt hij dat de kerk een plek is waar de vragen van deze tijd onderdak vinden, en waar tegelijk God en mensen onderdak vinden.

Ds. Kees van Ekris

scriba generale synode

Misschien moeten dominees meer literatuur en poëzie lezen, denkt ds. Werner Pieterse (1970). “Preken zijn in onze traditie vaak leerstellig. We hoeven als dominees niet overal een standpunt over te hebben.” 

Fred Omvlee (1965) is geestelijk verzorger in een verpleeghuis én bekend als de zingende ‘Elvis-dominee’. Zijn geloof en passie voor muziek inspireren hem om mensen in maar zeker ook buiten de kerk de boodschap van hoop en genade te brengen. 

Mensen spreken die net kennis hebben gemaakt met de kerk of op het punt staan eruit te stappen, dat doet ds. Pim Brouwer (1985) het liefst. Tijdens de zondagsviering op het Graceland Festival in 2024 brak hij het brood met festivalbezoekers. “Als kerk zijn we Gods reddingsplan voor deze aarde.” 

Door de opleiding geestelijke begeleiding is ds. Bert de Wit (1962) anders naar mensen gaan kijken en in ieder mens iets van God gaan zien. “Elke ontmoeting heeft iets te zeggen.”   

In haar dorpsgemeenschap voelt ze een verlangen naar meer van God voor deze wereld. En haar eigen verlangen naar de kerk als plek van thuis wordt steeds groter. Is dat het werk van de Geest? Misschien wel, denkt Gertine Blom (1989).