Hij ziet zichzelf als een begeleider. Ds. Hans van Solkema (1964) wil als classispredikant graag kerkenraden en predikanten ondersteunen bij vragen die in het werk opkomen. “Ik vind het mooi om met mensen op te lopen.”
- sinds 1 augustus classispredikant in Overijssel-Flevoland, daarvoor in Heino wat hij de laatste jaren combineerde met het interim-predikantschap, daarvoor in Laren (Achterhoek)
- studie Chemische Technologie aan de TU Eindhoven, studie Theologie in Utrecht, die hij combineerde met een aanstelling (8 uur) als jeugdwerker in Maartensdijk
Hoe ervaar je je roeping?
"Ik heb nooit een stem gehoord, zo persoonlijk heb ik het niet ervaren. Maar ik wilde heel bewust predikant worden. Predikant zijn heeft voor mij te maken met Gods liefde, de ruimte die God voor mensen wil zijn. Zo heb ik dat zelf ervaren, en mijn motivatie is om dat anderen te gunnen en te geven, en daar dienstbaar aan te zijn. Dat kun je wel mijn roeping noemen."
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
"Ik heb afwisseling en dynamiek nodig, ik schaak graag op meerdere borden tegelijk en ben niet van de gebaande paden maar probeer graag iets uit. Dat is ook mooi aan deze nieuwe functie van classispredikant. Bij een krimpende kerk moet een gemeente allerlei nieuwe vormen vinden om verder te gaan, zichzelf opnieuw uit te vinden, in vorm en inhoud. Daarbij wil ik graag behulpzaam zijn."
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
"Het plezier in het werk helpt erg mee. Maar ik ben ook niet zo bang voor een burn-out; ik kan dingen goed naast me neer leggen en me goed ontspannen. Weekend is weekend, vakantie is vakantie, dan kan ik goed loslaten. Ontspanning vind ik onder meer in wandelen, in bakken - ik maak graag Limburgse vlaai - en ik ben erg geïnteresseerd in AI en programmeren."
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
"Ik vind het mooi om met mensen op te lopen, mee te denken in de adviserende rol. Zo wil ik graag kerkenraden en predikanten begeleiden in dingen waar ze tegenaan lopen. Bijvoorbeeld: hoe ga je om met een conflict? Ik zie mezelf echt als een begeleider, ik ga ervan uit dat er bij de ander genoeg kennis en wijsheid zit. Als gesprekspartner kan ik dat bij de ander naar boven halen."
Welke scholing heb je voor het laatst gevolgd?
"Mijn laatste grote opleiding was die tot interim-predikant, mijn laatste kleine was een cursus ‘Preekvoorbereiding en AI’. De technische kennis had ik al, maar ik wilde toch graag meedoen. Er zijn namelijk ethische vragen bij te stellen, hoe gaan we daarmee om? Tijdens de cursus verkenden we als deelnemers wat er speelt, zoals vragen over intellectueel eigendom. AI interesseert me in hoge mate. Ik denk dat de kerk hier nog veel te weinig mee bezig is en dat er grote uitdagingen op ons afkomen."
Merk je in je werk dat Christus mensen in beweging zet?
"Zeker! Mensen halen kracht uit het geloof en dat zet hen in beweging. Kijk bijvoorbeeld naar het kerkasiel in Kampen. Mensen komen daar op voor rechtvaardigheid, voor humaniteit. Maar het gebeurt natuurlijk ook kleiner, en op veel andere manieren, bijvoorbeeld in aandacht hebben voor elkaar."
Welk boek, welke film of welke podcast raad je collega’s aan?
"Ik zit veel in de auto en rijden is niet mijn hobby. Ik luister veel naar podcasts. ‘De Ongelooflijke Podcast’ is mijn favoriet, maar ook de podcast ‘AI Report’ met Alexander Klöpping en Wietse Hage vind ik erg interessant: zij bespreken de ontwikkeling van AI uitvoerig. Nu vind ik het soms zelfs jammer als ik al op mijn bestemming ben."
Is er een bijbeltekst die met je meegaat?
"Het Exodusverhaal. Ik zie dat als een verhaal dat telkens weer bewaarheid wordt in mensenlevens. Het gaat niet alleen om de uittocht naar het beloofde land, er is ook sprake van 40 jaar woestijnervaring. De woestijn is de plek waar de vrijheid nog geleerd moet worden, een proces waar je nog doorheen moet gaan. In de woestijn wordt het leven met elkaar geleerd."
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
"Ik hoop dat de kerk de taal vindt om te kunnen duiden en spreken over waar het in het leven over moet gaan. Ik ontmoet veel mensen buiten de kerk. Het lukt ons vaak niet om elkaar te verstaan omdat we in de kerk niet de woorden kunnen vinden waardoor de ander ons begrijpt. We spreken vaak in kerkelijk jargon. Bovendien zijn we het niet gewend om woorden te geven aan wat ons beweegt, en dat is jammer. We hebben als kerk nog steeds een belangrijke rol te spelen als maker van hoop, van liefde. Van dingen die in de samenleving soms op de tocht staan."
