Van Zeeland tot Indonesië en nu in Oost-Groningen: ds. Peter van Bruggen (1967) laat zich leiden door ruimte, ontmoeting en vertrouwen. In zijn werk ziet hij steeds opnieuw hoe Gods Geest mensen verrast, vaak op plekken waar je het niet direct verwacht.
- Theologie en kerkelijke opleiding in Amsterdam, zendingsopleiding aan het voormalige Hendrik Kraemer Instituut.
- Vanaf juli 2026 predikant van de Hervormde Gemeenten Vlagtwedde en Bourtange. Eerder in Westkapelle, Curaçao, Roeselare (België), IJmuiden-West, Lopikerkapel en Elim. Ook was hij drie jaar namens Kerk in Actie uitgezonden naar STT Sundermann op Nias in Indonesië.
- Voelt zich verwant met de confessionele stroming en de Gereformeerde Bond en beweegt zich graag tussen die tradities.
Hoe ervaar je je roeping?
"Mijn roeping heeft mij zelf verrast. Op de middelbare school voelde ik nog geen sterke drang om predikant te worden. Dat veranderde tijdens de belijdeniscatechese bij een inspirerende predikant. Toen dacht ik: dit wil ik ook. Mijn vooropleiding sloot daar niet op aan, dus ik moest flink aan de slag, onder meer met de klassieke talen. Dat kostte veel inzet, maar gaf me wel een stevige basis."
Wat heb je nodig om met vrucht en vreugde te werken?
"Ruimte. Als je mij in een keurslijf duwt, gaat het wringen. Dat geldt niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. In gemeenten probeer ik mensen de ruimte te geven om zich te ontwikkelen en hun gaven te ontdekken. Dan zie je dat mensen opbloeien en zich meer betrokken voelen bij de gemeente en het evangelie. Strikte verwachtingen over hoe een predikant of gemeentelid moet zijn, helpen daar niet bij."
Hoe zorg je ervoor dat je niet opbrandt?
"Afwisseling geeft mij energie. Naast het gemeentewerk ben ik altijd graag bovenplaatselijk actief geweest. Ook tijdens mijn uitzending naar Indonesië heb ik veel gereisd en andere kerken bezocht. Nieuwe ontmoetingen inspireren me, terwijl het ook altijd goed is om weer thuis te komen. Met de jaren leer je bovendien beter je eigen grenzen kennen."
Welk onderdeel van je werk doe je het liefst?
"Het pastoraat. Ik zie mezelf als een pastorale predikant, niet alleen in huisbezoeken, maar ook in toerusting, catechese, kringwerk en de preek. Het geloofsgesprek met mensen, samen zoeken naar Gods weg in vreugde en verdriet, blijft voor mij de kern van het predikantschap."
Welke (na)scholing heb je voor het laatst gevolgd?
"Op pastoraal gebied zoek ik regelmatig inspiratie in het buitenland. Zo bezocht ik met Red een Kind en World Servants Rwanda, waar we stilstonden bij diaconaat en verzoening. Daar zie je hoe aandacht voor de nood van een ander ook helpt om je eigen pijn onder ogen te zien. Daarnaast volgde ik scholing in contextueel pastoraat in Zuid-Afrika, onder anderen bij Hanneke Meulink-Korf en Neeltje van Doorn. De ontmoeting met predikanten uit andere landen vind ik altijd verrijkend."
Zie je in je werk in de kerk dat Gods Geest aan het werk is?
"Zeker. Ik zou alleen willen dat meer mensen het ook zagen. Dat merk ik bijvoorbeeld als het over jongeren gaat. Er wordt vaak gezegd dat er nauwelijks jeugd betrokken is, terwijl ik juist heel andere ervaringen heb. In gesprekken met jonge mensen hoor ik hoe open zij over hun geloof spreken en hoe serieus zij daarmee bezig zijn. Dat zie ik als het werk van Gods Geest.
Als je de Geest alleen herkent binnen je eigen verwachtingen, kun je gemakkelijk missen wat God doet. De Geest werkt vaak anders dan wij denken en buiten onze vertrouwde patronen. Jongeren zijn misschien niet altijd zichtbaar op zondag, maar dat betekent niet dat ze niet geloven of betrokken zijn."
Welk boek, welke serie, film of podcast raad je je collega’s aan?
"Ik kijk graag naar de televisieserie Ik Vertrek. Daar zie je mensen die verlangen naar verandering en een avontuur aangaan. Ze worstelen met vragen als: wat wil ik, wat kan ik en wat komt er op mij af? Dat herken ik. Bij grote keuzes speelt ook de vraag mee: is dit alleen mijn eigen verlangen, of wijst God mij een weg? Dat spanningsveld vind ik boeiend."*
Is er een bijbeltekst die met je meegaat?
"Psalm 145:16: 'U opent uw hand.' Dat beeld spreekt me erg aan. Ik zie God als degene die zijn hand opent om te geven en mensen tegemoetkomt. Niet een God met een gebalde vuist, maar een God die gul is en mensen het leven gunt. Dat beeld draag ik met me mee."
Wat hoop je voor de toekomst van de kerk?
"Ik hoop dat de kerk ruimte blijft bieden en zich niet opsluit in zichzelf. Door mijn werk in het buitenland heb ik de wereldkerk leren kennen. De Protestantse Kerk is maar een klein onderdeel van Gods wereldwijde kerk. Dat besef heeft mijn blik verruimd. In Nederland zijn we soms erg met onszelf bezig. Dat is begrijpelijk, maar we mogen de bredere gemeenschap van gelovigen niet uit het oog verliezen. Ik hoop dat de kerk een plek blijft waar mensen ruimte krijgen om hun gaven te ontdekken, te groeien en bij te dragen aan Gods wereldwijde kerk."
