Denk niet dat ik gekomen ben om op aarde vrede te brengen. Ik ben niet gekomen om vrede te brengen, maar het zwaard. Is wat Jezus hier zegt niet in tegenspraak met alles waarvoor hij staat? Wij belijden toch dat Christus onze vrede is (Efeziërs 2:14)? En groeten wij elkaar in de eredienst niet wekelijks met ‘de vrede van Christus’? Komt Jezus nu echt oorlog en strijd brengen in plaats van vrede?
Vlak hierna citeert Jezus uit het boek Micha om zijn bedoeling duidelijk te maken: ‘Want ik kom een wig drijven tussen een man en zijn vader, tussen een dochter en haar moeder en een schoondochter en haar schoonmoeder; huisgenoten worden elkaars vijanden!’ (Micha 7:6)
Micha was de eerste profeet die de vernietiging van Jeruzalem zag aankomen en ervoor waarschuwde. Hij beschouwde die vernietiging weliswaar als een ramp, maar wel één die de leiders van het volk over zichzelf hadden afgeroepen door hun onrecht en machtsmisbruik. Desondanks is het doel niet onheilsaankondiging, maar heilsverkondiging. Micha hoopt op bekering, al heeft hij er een hard hoofd in.
Temidden van spanningen en naderend onheil spreekt Jezus in zijn eigen tijd over ‘geen vrede, maar het zwaard.’ Vrede voor wie gehoor geeft aan de prediking van het evangelie, waarmee hij de mensen de kans wil geven de relatie met God te herstellen. Géén vrede voor wie die boodschap verwerpen. Hier klinkt de taal van een profeet. Met een boodschap van waarheid die uiteindelijk vrede brengt, maar ook ontwricht. Dat zwaard is geen strijdzwaard, maar een tweesnijdend zwaard dat scheiding maakt tussen wat wel en wat niet bij de vrede past die God wil. Nogal radicaal. Maar het maakt wel uit wie het zegt. En Christus mag, nee móet het ons zeggen. Want aan Hem alleen hangt onze vrede.
Daarom vraagt Jezus ook ons te kiezen, net als zijn leerlingen, die werden geroepen als vertegenwoordigers van de twaalf stammen van Israël. We zullen die roeping niet altijd zo zwaar en groot voelen, maar het kan erop aankomen. We leven in een tijd van krachten en machten die de wereld ontwrichten en de waarheid geweld aandoen. Ze brengen onrecht en oorlog, van Oekraïne tot Gaza en van de straat van Hormuz tot Sudan. Maar: wij kennen de waarheid, toch? Die is in Christus en heet liefde. Levend vanuit die waarheid kun je je in zekere zin bewapenen in dienst van de gerechtigheid, zoals Paulus zegt (Romeinen 6:13).
Niet op de manier waartoe de zelfverklaarde hoeders van de christelijke beschaving dat voor zich zien. De despoten in Oost en West durven hun oorlogen zelfs weer ‘heilige oorlogen’ te noemen. Wel door ons eigen kruis achter Jezus aan te dragen. Dat wil zeggen: te staan voor de liefde-volle waarheid van het geloof en te aanvaarden dat er dan ook van ons keuzes worden gevraagd. Dat sluit niet uit dat onze democratisch georiënteerde overheden het kwaad van aanvalsagressie en mensenrechtenschendingen soms met geweld zullen moeten weren, zoals Oekraïne dit mede dankzij Westerse hulp terecht doet. Dat kan nu eenmaal de mindere van verschillende kwaden zijn, bijvoorbeeld tegenover niets doen en de beulen in deze wereld hun gang laten gaan.
Maar laten we als gelovigen de échte vrede, de vrede van Christus, voor ogen houden. We zijn immers geroepen te gaan op de weg van de liefde, de gerechtigheid en de vrede. Hoe moeilijk die ook kan zijn, hij is begaanbaar. Omdat wij hem gaan met Christus. Want inderdaad: Hij ís ons vrede.
